Mbeta shtatzene me vajzen pas 20 vitesh, por gjithqka u shkaterrua kur me than mjeket…

Mbeta shtatzene me vajzen pas 20 vitesh, por gjithqka u shkaterrua kur me than mjeket… – O Zot O zot O zot nese ka zot te lutem qe te mndihmoni ta zgjedhi ket historin time te tmerrshme…… Une jam nje nane 40 vjeqare dhe jetoj ne Belgjike….. Une shume kam nevoj per ndihmen e juv qe me dit se qfar duhet ta bej sepse jam mbet me nje pozit shume te veshtir dhe te keqe. Jam e martuar afer 20 viteve dhe nuk kam femij, Zoti nuk ka desht qe une ta bej nje femij natyral po un dhe burri tentuam me IVF sdi sa here. Kurr nuk kemi pas sukses vetem deshtim pas deshtimi dhe kurr nuk kemi pasur mundesi qe ta krijojm nje familje deri me tani. Shume kam pasur nevoj qe ta kem nje familje sepse si gjdo femer qe martohet, gjdo njeri ka qef qe familja te rritet dhe me lene pas ardhes per te ardhmen. 7 here kemi tentu me IVF po kurr nuk ja kemi arrit qellimin deri ne heren e 8 kur mbeta shtatzan pasi qe i humba shpresat totalisht. Une kur mbeta shtatzan nuk e di a ka pas ndjenje me te veqant dhe me madheshtore se ta dish qe e ki nje frut prej dashuris tu u rrit brenda trupit. Une dhe burri ishim aq te lumtur sa qe fjalet jan te pakta qe ta pershkruaj gezimin qe e morem. Une aq e gezume kam qene sa qe nuk e di nese ka njeri ksi lloj gezimi per fmij apo vetem une sepse me humben shpresat te gjitha. Kur vazhduam me shku ne kontroll te radhes te doktori aj na tha se beba nuk ishte diqka mire isha diku afer 5 muajsh dhe aty u tremba, zemra me dridhi dhe nuk kisha deshir qe asgje ta gjej bebin teme qe e kam endrru qe sa e sa vite. Embelisren time te vogel e kisha ne rrezik dhe me tha mjeku se e kishte syndromen down. Aty mu bota me eshte shkaterrua sepse nuk e kisha as moshen qe me pas fuqin qe ta ruaj nje femij te semur sepse nuk e kam pasur kurr ne mendje qe munden keto gjera te me ndodhin mua aq me pak femijut tim. Une jam deshpruar shume dhe jam munduar te ngushelloj veten aq shume sa qe nganjehere e kam blloku iden totalisht jasht mendjes qe e ka beba syndromen down. Une kam jetuar me nje bote te rrejshme me genjeshtra dhe nje bote fantaziash. I thosha vetes eshte loje kjo qe me thonin mjeket.. keto gjera nuk ndodhin ne jete normale dhe aq me pak tek une sepse une nuk e meritoj kete gje. Vendosa ta mbaj shtatzanin deri ne muajin e 7 kur tani per njehere mu eshte leshuar gjak derdhje spontanisht. Aty u ndjeva shume e vetmuar sepse burri nuk e kishte iden se qfar duhet te veprojm apo te bejm. Un e humba foshnjen time te bukur, engjellin time dhe vajzen time me fytyr te bute dhe te zdritshme. Une nuk e kam ditur se fjalia ” nene ” do te jete kaq e dhimbshme per mua, dhe nuk e kam ditur se a do te kem mundesi ndonjehere qe te perjetoj me kete gezim. Une shume e vuaj vajzen time dhe prej asaj dite qe e kam humbur vajzen time une jam ne depresion dhe kam nevoj per ndihme. Kam nevoj per nje perkrahje… une dhe burri jemi distancu shkaku i kesaj dhe nuk mundem as te flasim per keto gjera qe na pengonin sepse eshte shume e trishte dhe e dhimbshme. Nese ka perjetuar ndonje kush ne humbje te tille ju lutem me tregoni a vazhdon kjo dhimbje gjithmone a do te mund te zbrasi kete ndjenje qe te mos e vuaj me…… A ka mundesi qe une ta perfitoj titullin nene me kur te gjitha shpresat me jan hequr dhe gjdo gje mes neve qfar ka mbet nuk egziston me. Ende i mbaj teshat e saj te vogla qe skam pasur as guxim tja blej deri ne muajin e 6 dhe lodrat qe i kisha planifikuar qe ti bej foto me ende i mbaj te shtrati im sepse me duket qe kur te flej me ato lodra te bebes, une e kam vajzen time afer. Zemra me dhemb kur e shkruaj kete historin.. nuk duroj dot me……….. anonim ju lutem.